Απεργία στο μπάσκετ

Οι μπασκετμπολίστες προχθές έκαναν απεργία για ζητήματα και αιτήματα που έπρεπε να έχουν τακτοποιηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Θέματα που στην Ιταλία, στην Ισπανία, γενικώς στα προηγμένα μπασκετικά κράτη είναι λυμένα και αδιαμφισβήτητα.

null

Πάνω απ’ όλα, ο ΠΣΑΚ ζητάει:

  1. Την οικονομική φερεγγυότητα των ομάδων προς τα μέλη του.
  2. Την ασφάλιση των παικτών της Α2.
  3. Τη δυνατότητα αποχώρησης του παίκτη μόλις η ΚΑΕ αποδειχθεί ασυνεπής σε αυτό που έχει υπογράψει.

Είναι απόλυτα φυσιολογικά αυτά. Και δεν πρέπει να παίρνουμε υπόψη τους παίκτες που αμείβονται πλουσιοπάροχα.

Αν ο Διαμαντίδης, ο Βασιλόπουλος ή ο Παπαλουκάς αργήσουν να πάρουν έναν ή δύο μισθούς, δεν έγινε και τίποτα (άσχετα αν οι άνθρωποι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, πρέπει να πληρώνονται τις καθορισμένες ημερομηνίες). Το πρόβλημα είναι με τον μέσο όρο. Τους παίκτες που δεν θα κάνουν περιουσία από το μπάσκετ. Αυτούς δηλαδή, που περιμένουν πώς και πώς το μηνιάτικο. Για να ζήσουν τον εαυτό τους και πιθανόν την οικογένειά τους. Ενας αθλητής που παίρνει, π.χ., 60.000 ευρώ τον χρόνο αν παίξει 10 χρόνια θα εισπράξει 600.000 ευρώ. Βάλτε κάτω πόσα θα χαλάσει όλη αυτή τη δεκαετία (πάντα σκεπτόμενοι λογικά και παίρνοντας ως δεδομένο το σχεδόν απίθανο να πάρει όλα του τα χρήματα) και δείτε τι θα του μείνει.

Μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχουν κι άλλοι μεροκαματιάρηδες (σε άλλα επαγγέλματα, εννοείται) που δεν βγάζουν ούτε τα μισά χρήματα και το πιθανότερο είναι ότι ύστερα από αυτά τα δέκα χρόνια θα χρωστάνε από δω κι από εκεί. Συμφωνούμε. Απλώς ο μπασκετμπολίστας έχει ημερομηνία λήξης. Και με ελάχιστες εξαιρέσεις, αυτό είναι που έχει μάθει να κάνει και τίποτα άλλο σε όλη του τη ζωή: το μπάσκετ.

Τι γίνεται μετά; Καταλήγουμε, λοιπόν, στο ότι πρέπει να βρεθεί άμεση λύση, βασικά στο ζήτημα της ασφάλισης και παράλληλα σε εκείνο της οικονομικής συνέπειας. Οταν τα σωματεία δεν μπορούν να ακολουθήσουν, η αποχώρηση (με όποιον τρόπο κι αν γίνει αυτή) είναι μονόδρομος. Και, επίσης, να αποφασίσουμε τι είναι η Α2: ερασιτεχνική ή επαγγελματική;

Το μπάσκετ θέλει άμεσες λύσεις. Δεν θέλει εγωισμούς, θέλει ανοιχτά μυαλά. Το μπάσκετ είναι ένα. ΕΟΚ, ΕΣΑΚΕ, ΠΣΑΚ πρέπει να βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι ο σκοπός είναι κοινός. Το άθλημα με την πορτοκαλί δεν θέλει απεργίες, κόντρες και σκοπιμότητες. Ο κόσμος το αγαπάει. Και στο χέρι όλων μας είναι (και εμάς, βεβαίως βεβαίως, που γράφουμε) όχι μόνο να μην απομακρυνθεί, αλλά να γίνει ακόμη περισσότερος.

Απόψεις του Τόλη Κοτζιά, που συμμερίζομαι αμέριστα. 😉

Αναρτήθηκε στις Μπάλα σπυριάρα. Leave a Comment »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: