Απολογισμός προετοιμασίας

Αν και η προετοιμασία είναι επισφαλής για μόνιμα συμπεράσματα, μπορούμε να πούμε για ορισμένα πράγματα που δείχνουν σίγουρα. Συμπεριλαμβάνοντας την παράμετρο ότι ο Φερρέιρα δύσκολα θα εμπιστευτεί θέση βασικού σε όσους δεν έκαναν τη βασική προετοιμασία.

Πρώτα απ’ όλα φάνηκε να αφήνει το αγαπημένο του 4-3-3 και να βλέπει ότι η ομάδα πάει καλύτερα με Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τακτική στο ντέρμπι

Έχουν μείνει 6 μέρες μέχρι το Σάββατο 19/11 ώρα 19:30 που θα ξεκινήσει το ντέρμπι των αιωνίων, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Αιωνίων με συμβιβασμό, γιατί ο γηπεδούχος Ολυμπιακός θέλει καμιά δεκαπενταριά χρόνια για να γίνει αιωνόβιος. 😀 Από πλευράς τακτικής παρουσιάζει για πρώτη φορά μετά από χρόνια τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί οι δυό αντίπαλοι φέτος παίζουν το ίδιο στυλ – παιχνίδι κατοχής, διαβάστε για να ξέρετε τι λέμε – με πολλές όμως διαφορές.

Κοιτάζοντας το παιχνίδι από πλευράς τακτικής δεν προκύπτει ξεκάθαρος νικητής. Η έκβαση θα κριθεί στο ποιος θα είναι περισσότερο συγκεντρωμένος στο χορτάρι, ποιος θα κάνει τα λιγότερα λάθη. Δεν υπάρχει ξεκάθαρο στοιχείο υπεροχής του ενός ή του άλλου. Οι γηπεδούχοι διαθέτουν λίγο παραπάνω ατομική ποιότητα, αλλά οι φιλοξενούμενοι είναι περισσότερο ομάδα. Συνήθως η πιο ομάδα κερδίζει, αλλά πρέπει να υπολογίσουμε και την ώθηση που θα δώσει ο κόσμος στο Καραϊσκάκη.

Ο Ολυμπιακός παίζει πιο ορθόδοξα το παιχνίδι κατοχής, κρατά περισσότερη ώρα τη μπάλα από τον Παναθηναϊκό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είναι πιο αργός στην ανάπτυξη, το ταλαιπωρεί κάποιες φορές το τόπι. Αντίθετα ο Παναθηναϊκός δίνει γρήγορα τη πάσα μπροστά, παίζοντας πολύ καλά το παιχνίδι μεταφοράς (transition game). Αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του, που έχει θαμπώσει τους μέχρι στιγμής αντιπάλους του φέτος και δεν καταφέρνουν να αντιδράσουν, παρά μόνο όταν αυτός χαλαρώνει (πολύ κακό αυτό το τελευταίο και πρέπει να το δουλέψει το τεχνικό επιτελείο με τους παίκτες). Γι’ αυτό και το μεγάλο ποσοστό ευστοχίας, 19 γκολ στα 75 σουτ (1/4) 😯 , γιατί δημιουργεί ευκαιρίες με καλές προϋποθέσεις. Συν ότι αυτός ο νεωτερισμός με καθόλου καθαρόαιμους επιθετικούς, θέλει χρόνο να μελετηθεί και στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί από τους αντιπάλους προπονητές.

Ο γηπεδούχος έχει κανονική σύνθεση μπροστά, με τον Τζιμπούρ παίκτη περιοχής, με αποτέλεσμα να είναι πιο επικίνδυνος με τη μπάλα μέσα στην περιοχή, ακόμα και αν ο αντίπαλος έχει επιστρέψει. Ενώ ο φιλοξενούμενος δεν έχει επιθετικό στην ενδεκάδα, αλλά 3 επιθετικούς μέσους (Κλέιτον, Λέτο, Κουίνσι), συνεπικουρούμενους από άλλους δυό (Κατσουράνη, Ζέκα). Όταν στο transition έχεις 5 παίκτες σε απόσταση βολής από την εστία μπαίνουν τα γκολάκια ευκολότερα και ευστοχότερα. Είναι λοιπόν πιο επικίνδυνος σε ανοιχτό χώρο. Και το ερώτημα είναι πως θα καταφέρει ο Τσιγκούρι να παίξει με την άμυνα ψηλά χωρίς να αφήνει κενούς χώρους μπροστά από την μεγάλη περιοχή. Δίνοντας βάθος στην άμυνα, σαν το παλιό λίμπερο; Δεν είναι κάτι που του αρέσει.

Ο Ολυμπιακός παίζει πιο κοντά από τον Παναθηναϊκό τις γραμμές του ανεβάζοντας την άμυνά του πολύ ψηλά, 6-8 μέτρα από τη σέντρα, γι’ αυτό καταφέρνει να έχει μεγαλύτερη κατοχή. Έχοντας την αβάντα του πολύ γρήγορου Αβραάμ δεν δέχεται επιθέσεις στην πλάτη της άμυνας. Όμως το Σάββατο η άμυνα του Ολυμπιακού έχει να αντιμετωπίσει τον πολύ γρήγορο Κουίνσι, που είναι το ίδιο γρήγορος με τον απελθόντα Σισσέ αλλά ταυτόχρονα διαθέτει πολύ καλή ντρίπλα που εκείνος δεν είχε. Επίσης παίζουν αντίθετη πλευρά με τον Αβραάμ , γιατί φέτος ο Παπαδόπουλος μετακόμισε στην αριστερή πλευρά της άμυνας και θα βρει μπροστά του τον Λέτο, που νομίζω δεν τον «έχει». Όπως και ο Μέελμπεργκ τον Κουίνσι. Λέτε να τους αλλάξει θέση ο Βαλβέρδε;

Μπά, μάλλον θα δώσει εντολή στον Τοροσίδη να τον επιτηρεί αφού δεν δείχνει να φοβάται προωθήσεις του Σπυρόπουλου. Μάλλον έχει δίκιο, ο Γιαννιώτης με το φόβο του Μιραλάς δύσκολα να περάσει τη σέντρα.
Δεξιά λοιπόν παίζει (με βαριά καρδιά) ο Μιραλάς, που πλησιάζοντας στην περιοχή συγκλίνει στον άξονα. Αυτό ευνοεί συνδυασμένη άμυνα πάνω του, ενώ αν πήγαινε περισσότερο κοντά στο σημαιάκι και μετά να κάνει κίνηση προς τα μέσα ο Σπυρόπουλος θα είχε δύσκολο απόγευμα, αφού ο επόμενος αμυντικός θα ήταν μακριά. Ο Μόνχε από την άλλη πλευρά – αν παίξει βασικός – έχει δύσκολο ρόλο, αφού ο Ζέκα βοηθά πολύ στην αμυντική διάταξη, αλλά βγαίνει πολλές φορές μπροστά, οπότε ίσως ο Χολέμπας να χρειαστεί βοήθειες. Πράγμα που θα κάνει τον Μόνχε λιγότερες φορές απειλητικό. Πάντως το παιχνίδι με τον Άρη που τον είδαμε και ήταν καλός, δεν είναι σίγουρο κριτήριο επιτυχίας (να δέσει στην ομάδα), αφού ο Άρης ακόμα ψάχνεται και μάλιστα πολύ.

Είδατε που δεν είπα ακόμη τίποτε για τον Λέτο; 👿 Νομίζω ότι ο Σέμπα είναι ο κράχτης γιατί παστελώνει και αν ο αντίπαλος επικεντρωθεί πως θα τον κλείσει αφήνοντας κενό αλλού, θα το πληρώσει ακριβά. Πρέπει να κλείσει τις πάσες προς αυτόν και όχι να επικεντρωθεί βασικά στον Αργεντίνο. Φέτος, όταν φτάσει η μπάλα σε αυτόν σε απόσταση βολής είναι ήδη αργά. Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνει νωρίτερα.

Ο Φερρέιρα ξέρει φέτος τις ιδιαιτερότητες του ντέρμπι στο Φάληρο και ίσως αιφνιδιάσει με το να ξεκινήσει τον Βιτόλο στη θέση του Κλέιτον, ώστε να έχει ολάκερη την αγέλη των λύκων του πολέμου στο κέντρο (με Σιμάο και Ζέκα). Σ’ αυτή την περίπτωση ο Βίκτορ ίσως επιφορτιστεί το μαρκάρισμα του ARIEL στο χώρο, αφού όταν ο Ολυμπιακός χρησιμοποιεί διαφορετικό απορρυπαντικό (DIXAN ή SKIP) μένουν λεκέδες. 😛 Ο Κατσουράνης πιο μπροστά πάνω στον Ορμπάιθ που τον «έχει» για να κόβει την πρώτη πάσα, και όταν το κάνει να δίνει τις γρήγορες κάθετες. (Στον αγώνα της Εθνικής μας με τη Ρωσία αυτό το τρικ έκανε ο Σάντος στο 2ο ημίχρονο, βάζοντας δίπλα στον Φωτάκη τον Τζιόλη, τον Πατρινό μέσο πιο μπροστά και στη συνέχεια ο Κατσούρ ήταν μέσα σε όλες τις φάσεις που κάναμε επιθετικά, όχι μόνο στο γκολ που έβαλε). Και μετά το 60° λεπτό περίπου, που «πέφτει» ο 35χρονος πια Αργεντίνος, να βάλει στόχο το τρίποντο. Χωρίς καν αλλαγή, με εσωτερική. Αν βέβαια του έχουν πάει καλά μέχρι τότε τα θέματα, ή αν η Πανάθα δεν προηγείται ήδη. Ρισκάρεις όμως να χαλάσεις τη χημεία; Παράλληλα και ο Καντέ, λόγω αριστερού ποδιού, καλύτερης επικοινωνίας με τον Μπουμσόνγκ και  καλύτερης απόδοσης στα στημένα από τον Σαριέγκι (ή τον Σπυρόπουλο), έχει πιθανότητες να ξεκινήσει.

Νομίζω ότι και ο Βαλβέρδε ίσως μας επιφυλάξει εκπλήξεις. Εκείνος περισσότερο στις θέσεις των παικτών και όχι τόσο στη σύνθεση της ενδεκάδας, με μόνη πιθανή έκπληξη να ξεκινήσει ο αγαπημένος του Φουστέρ. Αφήνοντας όμως έξω ποιον; Κάτι που είναι φυσιολογικό να το κάνει στην μία ώρα παιχνιδιού αν προηγείται. Άσχετα αν δεν συμφωνώ, δεν θα με ρωτήσει κιόλας! Στη θέση του π.χ. θα χρησιμοποιούσα πολύ συχνότερα τον Μακούν. Στο Βικελίδης δεν έπαιξε το αγαπημένο του περσινό 4-4-1-1, περισσότερο για 4-2-3-1 έδειχνε. Δεν ξέρω αν ήταν κατά δική του εντολή ή αν έτσι … αποφάσισαν οι παίκτες.

Possession or position?

Μια καλή ομάδα ορίζεται πρώτα από το σχεδιασμό (πλάνο) παιχνιδιού που έχει. Το καλό μπάτζετ απλά ανεβάζει την ποιότητα – επιτυχία υλοποίησης του σχεδιασμού – αφού το ρόστερ έχει καλύτερες μονάδες. Όμως ο σχεδιασμός δεν αγοράζεται, πρέπει να δημιουργηθεί, πράγμα που καταρχήν απαιτεί γνώση σχεδιασμού από το τεχνικό επιτελείο και κατόπιν πολύ δουλειά στις προπονήσεις.

Υπάρχουν δυό κατηγορίες παιχνιδιού, η κατοχή (possession) και η αναμονή (position). Βέβαια το απόλυτο δεν υπάρχει, στην πράξη κάθε ομάδα στον αγώνα εναλλάσσεται από τη μια φάση στην άλλη. Έχει λοιπόν επικρατήσει να ορίζεται ότι παίζεις παιχνίδι κατοχής όταν κάνεις εσύ κυρίως το παιχνίδι και ότι παίζεις παιχνίδι αναμονής όταν κυρίως περιμένεις παίρνοντας θέσεις άμυνας, ώστε να κλέψεις τη μπάλα και να κάνεις αντεπίθεση. Κατ’ επέκταση σαν ομάδα κατοχής (possession team) να ορίζεται αυτή που στους περισσότερους αγώνες της παίζει κατοχή, καταφέρνει να επιβάλλει το παιχνίδι της, αυτή δίνει το ρυθμό. Και σαν ομάδα αναμονής (position team) αυτή που στους περισσότερους αγώνες της κυρίως περιμένει να βρει την ευκαιρία να κλέψει τη μπάλα και να βρει τον αντίπαλο χωρίς κατάλληλες θέσεις στην άμυνα.

Βέβαια για να έχεις κατοχή πρέπει όταν χάνεις τη μπάλα να μπορείς να πρεσάρεις αποτελεσματικά ώστε να ανακτήσεις την κατοχή γρήγορα, πράγμα που θέλει παίκτες με αντοχές και τρεξίματα. Κάτι που επιτείνεται από την ανάγκη να βρίσκονται κοντά οι γραμμές για να γίνεται πίεση ψηλά, άρα γρήγορες επιστροφές. Θέλει επίσης πολύ σωστές τοποθετήσεις, τουτέστιν δουλειά στις προπονήσεις. Κάτι αξιοσημείωτο είναι πως όλες οι ομάδες που το καταφέρνουν με επιτυχία αμύνονται με άμυνα ζώνης και όχι με προσωπική (man-to-man). Το λόγο δεν τον έχω καταλάβει για να σας τον αποκαλύψω. Παγκόσμια το ανυπέρβλητο παράδειγμα ανάκτησης της κατοχής είναι η Μπαρτσελόνα, με το σχεδιασμένα γεωμετρικό pressing που ασκεί στους αντιπάλους της.

Το στιγμιότυπο είναι από τον αγώνα Άρσεναλ – Μπαρτσελόνα (16/2/11, 2-1) και περιγράφεται αναλυτικότερα εδώ.

Κατοχή λοιπόν σημαίνει πρωτίστως αποτελεσματική πίεση (pressing) και όχι υψηλή τεχνική κατάρτιση όπως οι περισσότεροι νομίζουν. Αυτή έρχεται παρακάτω στη σειρά, αφού μεσολαβεί η κίνηση χωρίς τη μπάλα, που ξεμαρκάρει τους παίκτες και επιτρέπει στον προσωρινό κάτοχο να πασάρει με τη μία σε συμπαίκτη. Αν χαλάσει αυτός ο σχεδιασμός χρειάζεται η τρίπλα, σαν διέξοδος για τη μη καλή υλοποίηση της κίνησης χωρίς μπάλα ή της καθυστέρησης στις πάσες (passing game). Εδώ μπαίνει η τεχνική κατάρτιση, η γνώση τοποθέτησης του σώματος ώστε να γίνεται αξιοπρεπής έλεγχος (control) της μπάλας και αξιοπρεπής πάσα σε κάποιο συμπαίκτη.

Κίνηση χωρίς τη μπάλα χρειάζεται όμως και η αμυντική φάση. Η διαφορά είναι πως όταν επιτίθεσαι κινείσαι για να βρεθείς μακριά από αντιπάλους, ενώ όταν αμύνεσαι κινείσαι για να βρίσκεσαι κοντά τους, ώστε αν είναι δυνατόν να μην υπάρχει κανείς τους ξεμαρκάριστος. Κάτι που σημαίνει ότι όλη η ομάδα κάνει το ίδιο και μάλιστα προδιαγεγραμμένα, με βάση το σχεδιασμό που δίδαξε στις προπονήσεις το τεχνικό επιτελείο. Αυτό σημαίνει σύστημα παιχνιδιού, συγκεκριμένες θέσεις και κινήσεις στις 4 γραμμές, διαφορετικά λέμε πως αυτή η ομάδα παίζει σύστημα κουτουρού. :mrgreen:

Παιχνίδι κατοχής από δυό αντιπάλους σε ένα αγώνα δεν νοείται, ο ένας απ’ τους δυό θα καταφέρει να επιβάλλει το ρυθμό και συνήθως συμβαδίζει με τα ποσοστά κατοχής που βλέπουμε στα στατιστικά. Όμως κατοχή δεν διασφαλίζει τη νίκη, αν και συνήθως αυτό γίνεται, υπάρχουν πάμπολλες εξαιρέσεις, που έχουν αναγάγει το ποδόσφαιρο στο βασιλιά των αθλημάτων, γιατί και οι αδύνατοι έχουν κάποιες φορές τύχη. Οι νίκες εξασφαλίζονται με τα γκολ, την πεμπτουσία του αθλήματος. Και τα γκολ έρχονται με την αποτελεσματικότητα στις τελικές προσπάθειες, που γίνεται υψηλότερη όταν γεμίζεις την αντίπαλη περιοχή στις επιθέσεις. Ή ακόμα καλύτερα όταν είσαι υπεράριθμος από τους αμυνόμενους ή σε καλύτερες θέσεις, π.χ. σε τετ-α-τετ ή ακόμα καλύτερα σε κενό τέρμα.

Ανακεφαλαίωση.

  1. Παιχνίδι κατοχής σημαίνει αποτελεσματική πίεση στον αντίπαλο όταν αυτός κερδίσει τη μπάλα.
  2. Αποτελεσματική πίεση επιτυγχάνεται αν έχει αφομοιωθεί στις προπονήσεις η τακτική θέσεων (positioning).
  3. Η πίεση διευκολύνεται όταν οι γραμμές είναι κοντά. Πράγμα όμως που σημαίνει ανάγκη για γρήγορες επιστροφές, δηλαδή ταχυδύναμη.
  4. Διατήρηση της κατοχής διευκολύνεται όταν υπάρχει κίνηση χωρίς τη μπάλα και γρήγορες πάσες (με τη μία).
  5. Απαραίτητο είναι οι δουλεμένες θέσεις που παίρνουν οι παίκτες χωρίς τη μπάλα, ώστε ο συμπαίκτης κάτοχος να μπορεί να τους βρει με κλειστά μάτια.
  6. Αποτελεσματική κατάληξη της κατοχής σημαίνει ένα πράγμα, το γκολ! Αυτό επιτυγχάνεται ευκολότερα, δηλαδή με μεγάλο ποσοστό ευστοχίας, αν φύγει παίκτης στην πλάτη της άμυνας, ή αν η ομάδα γεμίζει την αντίπαλη περιοχή.

Κλασικά παραδείγματα possession φέτος στην Ελλάδα είναι ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, γι’ αυτό και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον από πλευράς τακτικής το επερχόμενο ντέρμπι. Ελπίζω να μπορέσω να αποτυπώσω απόψεις για το συγκεκριμένο αγώνα μέσα στις 11 μέρες που απομένουν μέχρι το σφύριγμα της έναρξης. Παρεμπιπτόντως καθόλου δεν μου αρέσει η επιλογή του Γιάχου που φημολογείται για άρχοντας του συγκεκριμένου αγώνα, θεωρώ ότι δεν έχει τις ικανότητες, το ειδικό βάρος.

Κλασικά παραδείγματα position είναι ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ειδικά με Κωστένογλου. Ενώ στον ΠΑΟΚ ο Μπόλονι προσπαθεί να διδάξει σιγά σιγά παιχνίδι possession. Εδώ είναι και το δύσκολο για τον Ρουμάνο, γιατί προσπαθεί να μάθει καινούργια κόλπα σε παλιούς σκύλους, ή ελληνοπρεπέστερα καινούργιες περπατησιές (μονοπάτια) σε παλιούς γαϊδάρους, αφού η βασική ενδεκάδα του ΠΑΟΚ αποτελείται από αρκετούς «σιτεμένους» παίκτες. Αν βάλουμε στην εξίσωση και το απλήρωτους, καταλαβαίνουμε πόσο δυσχερής είναι η θέση του. Ίσως κάνει λάθος επιλογή, με την έννοια ότι χρειάζεται χρόνο και ανανέωση, πράγμα που είναι μάλλον απίθανο να του δοθεί.

Ο Γιάσμινκο Βέλιτς για τον Παναθηναϊκό

Το πρότζεκτ είναι το κλειδί και η ουσία σε μια ομάδα. Διότι σημαίνει και προϋποθέτει φιλοσοφία. Η φιλοσοφία έχει τα κριτήρια και τα κριτήρια δημιουργούν ταυτότητα. Αυτό, λοιπόν, που εγώ βλέπω ότι εξελίσσεται στον Παναθηναϊκό, είναι η δημιουργία μιας ταυτότητας.

Η φιλοσοφία του κυρίου Φερέιρα είναι η σωστή αμυντική λειτουργία, παίζοντας μια πιεστική ζώνη, οι γρήγορες επιθέσεις μέσω του γρήγορου transition game, με τη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση και οι στημένες φάσεις. Διακρίνω, λοιπόν, ότι ο Παναθηναϊκός φέτος δύσκολα παραχωρεί χώρους, δύσκολα δίνει και φάσεις στον αντίπαλο και εκμεταλλεύεται με ταχύτητα τους χώρους που του παρουσιάζονται. Αν κοιτάξει κανείς το ποσοστό από τα 16 γκολ που έχει πετύχει ο Παναθηναϊκός μέχρι στιγμής, αυτά που μπήκαν είτε μέσω γρήγορης μετάβασης από την άμυνα στην επίθεση είτε από στημένες φάσεις, είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Η ομάδα έχει βρει ισορροπία. Και αυτή δημιουργείται είτε με προσθήκες είτε όταν αφαιρούνται κάποια πράγματα. Δεν θα αναφερθώ στις αφαιρέσεις, αλλά όλα παίζουν ρόλο. Στον Παναθηναϊκό έχει δημιουργηθεί μια ισορροπία από ποδοσφαιριστές που μπορούν να εξυπηρετήσουν αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού.

Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει όπως στο πρόσφατο παρελθόν, με πέντε παίκτες πίσω, πέντε μπροστά και στη μέση ένα τεράστιο κενό. Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού, μπορεί στο παρελθόν να έχει προσφέρει κάποια θεαματικά ματς και νίκες με πολλά γκολ, αλλά αυτά δεν ήταν παιχνίδια τα οποία ο Παναθηναϊκός ήλεγχε. Ηταν αγώνες που τους έπαιρνε με τη βαριά φανέλα και την ατομική ποιότητα των παικτών. Ωστόσο, στη διάρκεια τέτοιων αγώνων, μπορούν να συμβούν διάφορα. Φέτος ο Παναθηναϊκός με τον τρόπο παιχνιδιού του ελέγχει τους χώρους, ελέγχει τους αγώνες και στα τελευταία ματς, δεν αφήνει περιθώρια στον αντίπαλο. Αυτό είναι πολύ θετικό για την ομάδα. Πρέπει να το διατηρήσει, να εξελίξει ακόμη περισσότερο τα στοιχεία ταυτότητας και να προσθέσει κάποια στοιχεία που μπορεί να λείπουν στο παιχνίδι του

Είχα ερωτηθεί το καλοκαίρι, αν ο Παναθηναϊκός μπορούσε να πάρει μόνο έναν ποδοσφαιριστή, σε ποια θέση έπρεπε να επιλέξει. Είχα πει ότι θα έπρεπε να πάρει έναν ποδοσφαιριστή box to box, που θα εξυπηρετήσει αυτή την ισορροπία. Ο Ζέκα είναι σε μεγάλο βαθμό το κλειδί αυτής της ισορροπίας. Γιατί επιτρέπει στον Παναθηναϊκό να αμύνεται με εφτά παίκτες πίσω από την μπάλα ανά πάσα στιγμή. Αριθμός που είναι απαραίτητος για να υπάρχει στοιχειωδώς αποτελεσματική αμυντική λειτουργία. Επίσης, επιτρέπει να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι παίκτες, αν πρέπει η ομάδα να αμυνθεί με οχτώ ή εννέα και δέκα ποδοσφαιριστές. Ταυτόχρονα, ο Ζέκα γίνεται ο τέταρτος ή και ο πέμπτος μαζί με τον Κατσουράνη, που φτάνει στην αντίπαλη περιοχή και αφαιρεί το αριθμητικό πλεονέκτημα που μπορεί να έχει ο αντίπαλος.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να συνεχίσει να βελτιώνει τα βασικά στοιχεία και τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά και να προσθέτει κάποια άλλα, που ενδεχομένως του λείπουν. Είναι σημαντικό να ανεβάζει συνεχώς τον πήχη του και να έχει αίσθηση της πραγματικότητας. Να γνωρίζει σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται η εξέλιξη του πρότζεκτ. Γιατί αυτό θα του δώσει την κατεύθυνση και όχι οι υπερβολές μετά από ένα καλό ή κακό ματς. Προσωπικά, ενθουσιάζομαι από τέτοιες προσπάθειες, όπως αυτή που εξελίσσεται στον Παναθηναϊκό. Είναι κάτι που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο και γενικά από τη νοοτροπία της χώρας. Δεν με εκφράζει η φιλοσοφία αγοράζω, πολλές φορές γουρούνι στο σακί και ενθουσιάζομαι όσο πιο ακριβή είναι η τιμή. Το θέμα είναι ακόμα και όταν έχεις λεφτά, να αγοράζεις σωστά.

Ολόκληρο το κείμενο.

Τακτική Barcelona

Η Μπάρτσα ονοματίζεται «η ομάδα πλεστέσιο» (playstation για τους γραμματιζούμενους 😛 ), ή αλλιώς «η ομάδα των κοντοπούτανων». null Που ώρες-ώρες δείχνει να μην παίζεται. Κάποιος που κατάφερε να τους αντιμετωπίσει ήταν ο Αρσέν Βεγκέρ στο Emirates. Παρακολουθώντας το … ματσάκι ήρεμα, καθαρά σαν φίλαθλος, προσπάθησα να αντιληφθώ ένα πράγμα, αυτό που με έχει προκαλέσει περισσότερο στο παιχνίδι των Καταλανών. Που δεν είναι οι τρελές πάσες με τα τριγωνάκια … πανοράματος που χάνεται το τόπι. Αυτό το κάνουν πολλοί, απλά η Μπάρτσα το κάνει με μεγαλύτερη συχνότητα και επιτυχία από τους υπόλοιπους.

Εκείνο που με έχει κάνει να «τρομάζω» είναι η ευκολία με την οποία ανακτούν τη μπάλα όταν την χάνουν. Παρατήρησα λοιπόν ότι υπάρχει μια σταθερή (και άκρως επιτυχημένη) τακτική που εφαρμόζουν. Αυτή είναι η ευθυγράμμιση 3 παικτών (Ν°1,2,3) και ενός (Ν°4) πίσω από τον κεντρικό (Ν°2).

Σε περίπτωση που ο αντίπαλος αργήσει να στείλει τη μπάλα σε άλλο τομέα του γηπέδου, όπου βέβαια δεν γίνεται να υπάρξει τόση σύμπτυξη άμυνας, ο Ν°2 προχωρά στη θέση Ν°5 πάνω στον αντίπαλο με τη μπάλα, ο Ν°4 στη θέση Ν°2 και κάποιος άλλος στη θέση Ν°4. Μπορείτε να δείτε πως σχηματίζεται το γεωμετρικό σχήμα μετά το 1:02 στο παρακάτω video. 😉

Ακόμα και όταν επιτίθενται, η ανάπτυξη περνάει κάποια στιγμή από το παραπάνω σχήμα. Αλλά βέβαια η εξέλιξη της φάσης απαιτεί και γίνεται με περισσότερη ελευθερία κινήσεων.

Μπορείτε επίσης να δείτε τη φάση επίθεσης (που απέφερε το γκολ του Βίγια – Ν°5) στην αρχή του παραπάνω video.

Στερνοπαίδι 1ο: Κάποια στιγμή πρέπει περισσότεροι να καταλάβουν ότι ο παίκτης κλειδί, ο πολυτιμότερος, στη Μπαρτσελόνα δεν είναι ο Μέσσι. null Αυτός φαίνεται περισσότερο γιατί είναι στη front line και βάζει τα τεμάχια, οπότε τραβάει το μάτι του θεατή που κοιτάζει συνέχεια τη μπάλα και όχι τους παίκτες. Ο πολυτιμότερος είναι ο Τσάβι Ερνάντεζ, που παίζει σε μια θέση box-to-box middlefielder, αλλά με πρόσθετες κινήσεις από άλλους που παίζουν την ίδια θέση, λογικό λόγω της μεγάλης κλάσης του.

Στερνοπαίδι 2ο: Φήμες για μπάσιμο Γιαννακόπουλων ακούγονται έντονα τις τελευταίες ημέρες. Να θυμίσω λοιπόν για τους ξεχασιάρηδες τι ειπώθηκε στις 24 Δεκέμβρη από το Θανάση Γιαννακόπουλο, στην έξοδό του από τη Συνέλευση του Δ.Σ.

«Ο καθένας έχει τους δικούς του λόγους. Όπως ξέρετε μου είχε προταθεί και το καλοκαίρι. Χωρίς σύμπνοια, χωρίς αγάπη, και με το χέρι στην καρδιά, αν είσαι καλός παναθηναϊκός, δεν μπορείς να προχωρήσεις. Διότι δεν μπορείς να πας μπροστά εσύ και από πίσω να σου βάζουν συνέχεια προσκόμματα. Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, όπως το κάναμε στο μπάσκετ, είτε τον παίρνουμε τον Παναθηναϊκό εμείς (σημ. τόνισε το “εμείς”) και κάνουμε εκείνο που πιστεύουμε, είτε δεν τον παίρνουμε καθόλου. Αυτή είναι η πολιτική μας και εμού και του αδερφού μου και της οικογένειας ολόκληρης».

Δηλαδή για να εμπλακούν οι «κοντοί» στην ομάδα, ή οποιοσδήποτε άλλος σοβαρός επενδυτής, χρειάζεται να αποχωρήσει η Οικογένεια. Ώστε οι νέοι ιδιοκτήτες να καθαρίσουν την ΠΑΕ από τον κυκεώνα των θυγατρικών που της πίνουν το αίμα και την κάνουν ζημιογόνο εταιρία, ή τόσο ζημιογόνο για να είμαι επιεικής. Για τον ίδιο λόγο δεν πρόκειται μάλλον να εμπλακεί ο Αδαμάντιος Πολέμης, σοβαρός άνθρωπος και πολύ δυνατός οικονομικά. ΠΟΛΥ ΛΕΜΕ! Επίσης γιατί δεν έχει την παραμικρή διάθεση να ανακατευτεί με το ποδόσφαιρο Τσακογιάννη και Μπέου. null